Ananias en Saffira

Na Pasen is het wekenlang feest in de kerk.
De opgestane Jezus die vis eet met zijn vrienden.
Die op verheerlijkte wijze naar de hemel opstijgt.
De Pinkstergeest die alle talen kan spreken.
De idyllische vroege kerk.
En dan ineens: Ananias en Saffira.

Het verhaal

Wij stuitten laatst op het verhaal, toen we in Handelingen lazen. Het begin van het boek schetst een prachtig beeld van de vroege christengemeente. Iedereen deelt daar alles met elkaar. De christenen staan op goede voet met het hele volk. Liefde en vrede. Totdat een echtpaar besluit, om hun akker te verkopen en niet al het geld, maar een déél van het geld aan de gemeenschap af te dragen. Op zich hun goed recht, maar ze liegen tegen Petrus dat ze 100% doneren. Vlak na die leugen worden ze getroffen en overlijden ze.

Hier lees je het.

Het probleem

Was dit nu nodig? Het gaat net zo goed. En het is maar een kleine leugen. Per slot van rekening ken ik maar weinig mensen die überhaupt bereid zijn om hun eigendom te verkopen en een deel ervan aan de armen te geven, toch!?

Parallelle verhalen

In de Bijbel vind je verschillende verhalen die gemeenschappelijke trekjes hebben met het verhaal van Ananias en Saffira. Misschien kunnen die verhalen dit verhaal in een context plaatsen. Het is zelfs mogelijk dat de verteller in Handelingen hier verwijst naar een reeds bekend verhaal of motief.

1. De zoontjes van Aaron 

Het heiligdom is net ingewijd, in Leviticus. Groot feest, want God verklaart zich bereid om te gaan wonen in de tabernakel die Mozes heeft laten maken. En dan gaan de priesters, Aarons zonen Nadab en Abihu, slordig met de offervoorschriften om. Een vlam verteert de jongens.

2. Achan in Jericho

Jozua heeft de stad Jericho eindelijk in handen gekregen. Groot feest voor het volk Israël. Eén opdracht had Jozua gegeven: je blijft van de schatten van Jericho af. Die wijden we aan de Heer. Ene Achan heeft echter een mooie mantel gevonden in Jericho. Die kan hij niet laten liggen. Hij schendt de ban en brengt zo ongeluk over het hele volk. Achan en zijn kinderen worden gestenigd en verbrand door het volk.

Drie kenmerken

We hebben in dit blogje nu drie verhalen gezien met gemeenschappelijke kenmerken:

  • Gods volk heeft net een geweldig hoogtepunt bereikt (de inwijding van de tabernakel // het innemen van Jericho // een liefdevol vroegchristelijk communisme)
  • Eén groepje gaat daar slordig mee om (sjoemelende priesters // het pikken van een deeltje van de grote buit // het liegen over het doneren van je hele vermogen)
  • Die slordige mensen worden plotseling gedood

Conclusie

Steeds laat de verteller ons zien, dat een groot hoogtepunt in het gemeenschapsleven van de gelovigen niet lang duurt. Het hoogtepunt is niet zonder meer een vlekkeloos verhaal, want direct na het bereiken van een gezegende toestand zullen er mensen mee gaan sjoemelen.

Aarons zonen, Achan en Ananias en Saffira staan symbool voor die mensen, die niet sterk genoeg zijn om simpele harmonie te laten bestaan. Die hun eigen comfort belangrijker vinden dan het welzijn van het geheel. Die het heiligste moment weten te ontheiligen door lomp gesjoemel.

Hun schokkende verhalen willen twee dingen zeggen. Hun schokkende dood vormt een pedagogische waarschuwing voor ieder lid van de gemeenschap: ‘ga niet slordig om met harmonie!’. Aan de andere kant wil de verteller ons ook voorbereiden op teleurstelling. Welke hoogtepunten je als gemeenschap ook bereikt, er zullen altijd rotte appels tussen zitten die de zegen veronachtzamen en de harmonie verstoren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s