Vrijgemaakt: heilig en leeg? (2)

De Stroom, een Amsterdamse missionair project, wil binnen de GKV een zelfstandige gemeente worden. Sinds enkele maanden buigt de classis zich hierover.

Enkele (prominente) leden van de Vrijgemaakte Kerk willen nu de classis ‘een handje helpen’, door een appel te sturen tégen deze acceptatie van De Stroom.

Ondertekenaars

Onder de ondertekenaars bevinden zich bijvoorbeeld Jochem Douma (de welbekende ethicus), van wie men dit kon verwachten, en Adrian Verbree (die ik altijd zeer heb gewaardeerd om zijn boekjes en columns in o.a. EO Visie).

Kritiek in het appel

De kritiek van de bezorgde GKV’ers spitst zich toe op twee (eeuwige) knelpunten: ambt en sacrament. Wat die laatste betreft: gemeente Stroom laat gemeenteleden zelf een keuze maken tussen volwassen doop en kinderdoop – tegen de belijdenisgeschriften in! Diezelfde belijdenisgeschriften hoeven daarnaast níet ondertekend te worden door nieuwe ambtsdragers – ambtsdragers, die ook nog eens vrouwelijk mogen zijn!

Angst in het appel

Als de GKV de aanvraag van zelfstandigheid goedkeurt, is het hek van de dam – zo betogen de ondertekenaars. Allereerst zou het schade berokkenen aan het onderling vertrouwen van de kerken (een verder in het appel niet uitgebouwd punt). Daarnaast zou het de weg openen richting de Vrijgemaakte vrouw in het ambt – en dus de relativering van de Bijbelteksten die daartegen ageren!

Mijn vragen naar aanleiding van het appel

  • Is dit kerkrechtelijk wel chique, zo’n appel? Was een dialoog niet mooier geweest, dan een afstandelijke (en achterbakse?) brief met tientallen handtekeningen?
  • Is er geen ruimte binnen de GKV, om voor missionaire gemeenten (die op den duur zelfstandig zullen moeten worden) wat soepelheid in de kerkelijke regels in te bouwen? Men kan toch geen gereformeerde strakheid verwachten van dergelijke gemeenten?
  •  Moet een gemeente als deze wel de ambitie/wil hebben, om in dit kerkgenootschap, dat zo verlegen is met dit soort thema’s, een plek in te nemen? Er zijn plaatsen waar meer ruimte en welkom is…

Verder opvallend

Op de website van Stroom staat een artikeltje over “Belong — Believe — Behave”.
In die volgorde. Eerst hoort een christen bij de gemeenschap. Dan volgen het inhoudelijke geloof en een christelijke ethiek. Klinkt gereformeerd. Klinkt geschikt voor een kerkgenootschap waar kinderdoop (belonging vóór believing en behaving!) zo belangrijk is.
Het zou zuur zijn, als van Stroom eerst strenge eisen aan het gereformeerde believen en behaven worden gesteld, voordat het certificaat van ‘belonging’ uiteindelijk wordt verstrekt…

Verder lezen

 

Advertenties

Een gedachte over “Vrijgemaakt: heilig en leeg? (2)

  1. Elipheleth

    Het commentaar van Wim van der Schee lijkt me to the point. De appèlschrijvers menen ten onrechte dat zij geen zaak aansnijden waar zij zich niet moeten bemoeien. Kerkrechtelijk zijn ze te vroeg.

    Met je alinea ‘Verder opvallend’ had ik moeite. Omdat je twee ongelijkwaardige grootheden vergelijkt. Het schema belonging-believing-behaving met de betekenis die jij eraan geeft (“Eerst hoort een christen bij de gemeenschap. Dan volgen het inhoudelijke geloof en een christelijke ethiek”), is van een andere orde dan de kinderdoop (“belonging vóór believing en behaving”).

    Het merkwaardige is het volgende. Als je zegt: “Eerst hoort een christen bij de gemeenschap”, dan praat je dus al over ‘een christen’ – iemand die tot geloof gekomen is. Met andere woorden: de volgorde is believing-belonging-behaving.
    Als je de kinderdoop betitelt als “belonging vóór believing en behaving”, dan is dat terecht mits en zo lang je hierbij een kind van gelovige ouders voor ogen hebt, en ‘believing’ opvat als ‘personal believing’ van dit kind. Want zonder ‘belief’ van ouders is er geen sprake van ‘belonging’ van een kind. Het schema belonging-believing-behaving gaat niet in z’n algemeenheid op. Bij iemand die ‘van buiten’ tot geloof komt, is de volgorde believing-belonging-behaving.

    Vanuit dit gegeven concludeer je terecht dat Stroom, die zich bedient van de volgorde belonging-believing-behaving, dus eigenlijk geschikt zou moeten klinken voor een gereformeerde kerk.
    Maar het merkwaardige is, dat Stroom zich wel bedient van de volgorde belonging-believing-behaving, maar dat in de praktijk, door het facultatief maken van de kinderdoop, de volgorde verschuift naar believing-belonging-behaving. Een beetje stout gezegd: Stroom is niet consistent.
    Jij verwijt vervolgens de (regionale? Landelijke?) GKv dat ze het nog bonter maken: dat bij hen de volgorde is (gereformeerd) believing-behaving-belonging.
    Terwijl de GKv juist wel degelijk ‘belonging’ vooropstelt – maar dat dan ook serieus genomen wil zien worden door het honoreren door Stroom van het bijbehorend ritueel. Beide terecht, zou ik zeggen.

    Om een kort verhaal lang te maken: aan de gereformeerde kerken wordt mijns inziens te makkelijk het verwijt gemaakt dat ze de volgorde behaving-believing-belonging hanteren – terwijl dat niet zo is -, en dat bij de vrijere geloofsgemeenschappen de juiste volgorde van belonging-believing-behaving wordt gehanteerd – wat óók niet zo is.

    Alles staat of valt met wat je onder de diverse begrippen verstaat.

    Dit zeg ik zonder dat ik nu de gereformeerde kerken heilig verklaar. Hoewel ze me lief zijn en ik me er op m’n plek voel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s